Julita Wójcik

W archiwum edukacyjnym zawartych jest ponad 30 filmów video, dokumentujących akcje Julity Wójcik, które artystka zrealizowała od Nowego Jorku po azjatycką część Rosji, od zachodnich fiordów Norwegii po upalny Rzym. Pierwsze video „Mój ogród” powstało w 2000 roku w Gdyni. Archiwum obejmie kompletną istniejącą dokumentację artystki. Wiele filmów z jej działań tylko czeka na ich złożenie.

Julita Wójcik urodzona w 1971 w Gdańsku, gdzie mieszka i pracuje. Absolwentka Wydziału Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku w 1997. Wielokrotna stypendystka Ministra Kultury w 2007,2005,2003,2001 i 1995/6 roku. Stypendystka Fundacji Kultury w 2001. Rezydentka m.in.: Art in General w Nowym Jorku/USA w 2006 czy Visegrad Found 2010. Jej prace znajdują się w kolekcjach publicznych w Zachęcie Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie, Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Narodowym w Warszawie, Galerii Arsenał w Białymstoku, Zachęcie Sztuki Współczesnej w Szczecinie HorseCross w Perth/Szkocja oraz The Israel Museum w Jerozolimie/Izrael. Jej prace były prezentowane na wielu wystawach m.in.: Gender Check - Rollenbilder in der Kunst Osteuropas, MUMoK, Wiedeń/Austria (2009) oraz w Zachęcie Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie (2010); Don’t Worry Be Curious! 4th Ars Baltica Triennale Sztuki Fotografii w Casino Luxemburg oraz Kunstraum Kreuzberg/Bethanien w Berlinie i CSW w Rydze/Łotwa (2008); W samym centrum uwagi CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie (2006); News: Recent Acquisitions in Contemporary Art, The Israel Museum w Jerozolimie (2006); Pod flagą biało-czerwoną. Nowa sztuka z Polski, Narodowym Centrum Sztuki w Moskwie, Muzeum Sztuki w Tallinie/Estonia i CSW w Wilnie na Litwie, (2004); Architecture Of Gender: Contemporary Women’s Art in Poland (2003) w Sculpture Center w Nowym Jorku...

tekst: Ewa Gorządek, kurator CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie

Julita Wójcik wprowadza do swojej sztuki idiom bardzo osobisty, a co za tym idzie, także kobiecy. Z prywatnej perspektywy odczytuje społeczne konwencje i kody, które następnie „oswaja” i wykorzystuje w swoich akcjach. Często są to bardzo prozaiczne działania, typowe dla „prowincjonalnej dziewczyny”, jak określa się sama artystka. Szydełkowanie, zamiatanie, uprawianie ogródka i zakładanie oczek wodnych w miejscach publicznych, budowanie karmników dla ptaków czy puszczanie latawców nie kojarzy się bezpośrednio ze sztuką, tylko z doświadczeniem życia codziennego, trochę jakby z niegdysiejszej, powoli odchodzącej w zapomnienie epoki. Te proste czynności nabierają rangi dopiero wpisane w kontekst artystyczny, który z jednej strony nobilituje, z drugiej zaś pozbawia sztukę waloru elitarności. Pokazuje, jak może ona negocjować z rzeczywistością na równych prawach.

 

Julita Wójcik was born in 1971 in Gdańsk. She studied at the Academy of Fine Arts in Gdańsk and gratuated from the Faculty of Sculpture in 1997. She has won many scholarships of the Polish Ministry of Culture (1995/6, 2001, 2003, 2005, 2007) and the Culture Foundation (2001). Her works are in the public collections of: Zachęta National Gallery of Art in Warsaw, National Museum in Warsaw and Szczecin, Art Museum in Łódź and The Israel Museum in Jerusalem. Her installation works, actions, and videos have been included in various exhibitions, such as Gender Check - Rollenbilder in der Kunst Osteuropas in MUMoK, Wienna/Austria (2009) and Zachęta National Gallery of Art in Warsaw (2010); Don’t Worry Be Curious! 4th Ars Baltica Triennale Sztuki Fotografii in Casino Luxemburg and Kunstraum Kreuzberg/Bethanien in Berlin and CCA in Riga/Latvia (2008); At the Very Center of Attention (2006) at the CCA Ujazdowski Castle in Warsaw; News: Recent Acquisitions in Contemporary Art in The Israel Museum in Jerusalem (2006); Under the Red and White Flag: New Art From Poland (2004) in CCA in Vilnius/Lithuania; Architecture Of Gender: Contemporary Women’s Art in Poland (2003) in Sculpture Center, New York...

text by curator Ewa Gorządek from CCA Ujazdowski Castel in Warsaw

Julita Wójcik introduces to her art a very personal, and thus very feminine, idiom. She reads from a private perspective the social conventions and codes, which she then ’familiarises’ and employs in her projects. Those are often very prosaic activities, typical for a ‘provincial girl,’ as the artist likes to call herself. Crocheting, sweeping up, cultivating a small vegetable garden, or setting up water holes in public places, building bird tables or flying kites are hardly activities one would think of as art, being more of everyday-life experiences, somewhat characteristic for a bygone era that is slowly falling into oblivion. The simple activities acquire a deeper meaning only when placed in an artistic context which, on the one hand, elevates them, and, on the other, strips art of its elitist quality. Demonstrating how art can negotiate with reality on an equal footing.